CUN LIBRO...

 

Para evadirse do mundo

e para mergullarse nel,

para viaxar sen moverse

e para aproveitar o lecer,

para descubrir un enigma

e para facelo crecer,

para pasar moito medo

e para nada temer...

Faite cun fascinante libro

e dedícate a ler.

23 DE FEBREIRO 2026: A ROSALÍA

 Facho que alumeaches

coa túa luz conspicua

achegando amenceres

ao tempo fusco da lingua.

Con lírica emoción

usaches o idioma das ondas,

do devalar das mareas,

do desfilar continuo do tempo,

do aroma das roseiras,

das efémeras folerpas,

do zafrear rítmico do vento,

do escintileo das estrelas, ...

Calíope de perentoria pluma

que, con verba certeira,

denunciaches estruturas

de desigualdade, opresivas,

de  abuso e inxustiza...

ou os actos que degradan,

ou que vilmente agachan

a nosa alma cultura.

 

Ninfa construtora de versos,

loitaches contra cairos e poutas

empuñando a espada das letras

para evitar que esgazasen

os piares da convivencia

e  para animar a rachar

os elos das nosas cadeas.

Unha loita comprometida,

unha loita, inda vixente,

que sinalaba outrora

o que hogano, por desgraza,

faise cada vez máis presente:

a hostilidade á diferenza,

tiranía e clasismo,

aporo  e xenofobia,

abuso de poder e clase...

Da literatura referente,

prendidas nos teus poema

achamos as sementes

do que somos e sentimos,

dos alicerces da lingua,

dos seus cimentos, da base.

 

ADIVIÑARÁS?

 Tapas de cartón adornadas

precisan ser fortes porque gardan

follas e follas con palabras

que se esvaerían no vento

se non estivesen encerradas.

UN ANO NOVIÑO

 Un ano noviño 

naceu en xaneiro,

dos doce meses

ese é o primeiro.

Xaneiro de frío,

dalgunhas nevadas,

de saír á rúa

e atopar xeadas.

ANTES DO INVERNO

 Entre as árbores espidas

ten o seu fogar un esquío.

Atesoura dilixente:

noces, landras, castañas

e unha chea de sementes.

Cando escoite zoar o vento

e repenicar a choiva,

meterase no seu tronco

sen pagar alugamento.

MARCHO, MAMÁ!

 - ...

- Non hai quen te ature,

ninguén te soporta!

- Pois marcha, se queres,

aí tés a porta.

- Si, claro que quero,

si que vou marchar,

se me botas en falla

non me vas atopar.

- Pois, hala!, non fales,

non perdas o tempo,

e tan pronto saias

o teu cuarto vendo.

- Mamáaa! vou saíndooo

á porta con todo

eu xa vou chegando.

- Pois, bule, hala! marcha.

xa me estás tardando.

...

- Non me botarás

en falla un chisquiño?

- Seguro, mais non quero

que sufras comigo.

...

- Pois logo, quedo

quedo e soporto,

non quero que sufras,

vexo que che importo.

ORDENADOR

 Hoxe andaba con présa,

tiña reunión

na memoria extraíble

tiña a información.

Collín o portátil,

e despois de encender

metín o chisme

no porto USB.

Despois de agardar

impacientemente,

vexo que non o detecta,

vaia inconveniente!

Por fortuna gardara

todo en internet.

Entro na miña conta...

Non se pode ver!

A piques de chegar 

á desesperación

lembro que fixera

copia en CDRom.

Con cara de triunfo

pola precaución

busco onde metelo

no ordenador.

Imposible.

Non hai onde inserilo!

Vou á reunión...

A ver como libro!

Sorriso forzado.

- Así son os medios!

Falo do que lembro,

non hai máis remedio!

Quedei en remitirlles

todo por e-mail

cando o servidor

nos funcione ben.

UN RARO ESCONXURO

 A bruxa Antía

e o bruxo Andrés

unha boa trasnada

fixeron esta vez.

Inventaron unha apócema

para facer un meigallo

e puxeron de ingredientes

pés de rata e pel de allo.

Despois de ben remexido

na tixola de diario

dixeron: Aspelimida!

Botáronllo ao abecedario.

O efecto do meigallo,

se atendes, adiviñarás,

polo que fan os personaxes

que pronto coñecerás:

Na escola pola mañá,

Leoncio e máis Lilí

cando escribían papá,

apareceulles pipí.

Na charca os animais

andaban moi confundidos

a ra, agora era ri,

que lío! que sen sentido!

Unha ciclista apurada

no medio de tanta xente

dicía: piso! por paso!

Resultaba sorprendente.

O pato moi enfadado

foi ao rexistro civil

porque lle chamaban pito

dende China ata Estoril.

O que alí fixeron

Andrés e Antía

seguro que acertastes

sen facerdes bruxería.

Buscamos un antídoto

que funcione ao instante?

Ou dicimos esconxuros 

con efecto fulminante?

Inventádeos axiña

e escribídeos aquí

para que queden no sitio

o a e mailo i.

CHEGOU SAMAÍN

 Por aí chegan

bruxas e monstros,

pantasmas e vampiros,

asústannos moito.

Na rúa está moi escuro,

uns poucos calacús

ilumínano todo!

No castelo enfeitizado

as portas renxen

e mesmo os zombis

ao escoitalas, tremen.

Que lle imos facer!

É o Samaín!

Con castañas e doces

facemos un festín.

O OUTONO

 

Chegou a estación

na que os bosques choran

follas caducas douradas 

e na que as pingas de vidro

polo vento son roubadas.

Chegou a estación

onde se escoitan os paxaros

planificando o seu voo

para fuxir da friúra

que, cando veña o inverno,

traerá a nevada.

OUTONO

Alí sentadiña

ollando ao ceo,

Lucía agardaba

polo seu sombreiro.

Voara co vento,

un vento moi forte,

ese vento frío,

o vento do norte.

Ela agardaba 

que llo devolvese

se no vento do sur

el se convertese.

QUE TEMPO!

 Pasan os ríos

por riba das pontes,

non amaina o vento,

sopra dende onte.

Alerta amarela.

As ondas teñen

máis de quince metros.

E os paxaros asustados

non paran quedos.

Alerta laranxa.

Voan as tellas

e os contedores,

caen as árbores

dos arredores.

Alerta vermella.

QUE PODO COLECCIONAR?

 A xove fada Catusiña,

cando non xoga coa variña,

non sabe que argallar.

A súa amiga Analía

díxolle que podería

algo coleccionar.

Que me poderá gustar?

empeza a preguntar.

- Hai quen colecciona cromos.

- Iso non me gustará.

- Tamén coleccionan selos

- Iso non me gustará.

- Ou coleccionan insectos.

- Non! Non me gustará!

Que me poderá gustar?

segue a preguntar.

- Hai quen colecciona cadros.

- Iso non me gustará.

- Tamén coleccionan xerros.

- Iso non me gustará.

- Ou coleccionan follas.

- Non! Non me gustará!

Despois de tempo pensando,

coidou que viaxando

podería atopar

algo que coleccionar.

E si...

E recolleu:

pó de estrelas,

area do mar,

terra fresquiña de cada lugar.

E recolleu:

vistas fermosas,

colores sen par,

asexos curiosos e doce ollar.

E con todo iso...

Non fixo álbums,

nin exposicións.

Fixo poesías 

e lindas cancións.

Agora a fada Catusiña,

cando non xoga coa variña,

non se pode aburrir,

recolle verbas fermosas

e palabras curiosas

para despois escribir.

Cantas coñeces ti?

NADA DE ESCOLA

 

Se naquela escola

hai nenas e nenos,

a ninguén lle importa

que haxa un menos.

Eu vou quedar

na casa durmindo,

non quero, non quero,

seguir escribindo.

Sáeme mal o  eme

e tamén o a

e sen esas letras

non escribo mamá.

A mestra insiste,

mais non quero aprender,

vou quedar na casa

para que vou ler?

Na casa escríbese

con ordenador

e hai  varias historias

no televisor.

Coa calculadora

eu podo sumar,

nunca se equivoca,

non hai que pensar.

Iso de ir á escola

non vai comigo,

non entendo nada

é todo moi antigo.

Agardo que inventen

algo máis moderno

e mentres eu durmo

todo o inverno.

MEMORIAS DA GALIÑA LORADÍA

 Unha galiña espelida, valente e loitadora que dá a coñecer a súa vida e comenta como emprende unha viaxe longa dende un lugar da Terra de Montes ata o mar...

Esta é a biografía
de Loradía, a galiña,
escribiuna nun só día
e así di liña tras liña:

 

LIMIAR

 

Co,co, co, co-có,
co, co, co, co, co, co,
co, corocó, co, co,
ca, ca, coco, cooo.
...
 
Isto en galego corrente
vén queréndonos dicir
o que inmediatamente
pasaremos traducir:
 

I. O meu nacemento

 

Non vivía eu no estranxeiro,
nin tampouco nas estrelas,
vivía no galiñeiro
de Leliña de Presqueiras.
 
Nacín dun ovo moreno
nun niño moi ben coidado.
Meu pai era un galo negro...
¡durou pouco o malpocado!
 
(Cando era pequerrechiña,
nun conxelado Nadal,
a familia de Leliña
puxo “galo” de cear).
 
Por parte da miña nai
era filla vinculeira,
pero pola do meu pai,
a milésimo terceira!
 
De familia numerosa
tivemos ata carné,
a foto era tan grandiosa
que saía fóra del.
 
Estaba dentro dun ovo,
un ovo máis ben escaso
alí tiña case todo,
todiño menos espazo.
 
Incuboume a miña nai
durante vinte e un días.
No ovo eu crecía de máis
grazas ó alimento que había.
 
Estaba tan encartada,
tan anicada alí dentro,
que desexei con toda a alma
estalicarme ao momento.
 
Non tiven eu máis remedio
que rachar o cascarón
co pico, con moito xenio,
deille e deille con tesón.
 
Quebrar a casca custou,
(inda que a casca dos ovos
para que respire o embrión
leva...uns sete mil poros!).
 
Como dicía...”nacín”
nun curral moi aquelado,
coidaron sempre de min
mentres non daba medrado.

 

Fun un bicho amareliño,

regordecho e piador,

durmía sempre quentiño,

miña nai deume calor.
 

II. Descubrín que era de avoengo

 
Pasei pronto a ser poliña
cunha plumaxe brillante,
cabeza ben pequeniña,
bico e pescozo elegantes.
 
Era eu ave de caste,
raza: “galiña de Mos”,
de moi rancia liñaxe
como o eran meus avós.
 
En charcos, coma en espellos,
víame ben as barbelas,
ollos laranxas e de esguello
as ás pequenas e belas.
 
Estaba claro! Eu non era,
de raza rubia galega...
Co meu rabiño de envexa,
tampouco era xaponesa!
 
Cando quería enfastiar
paseaba fachendosa
e así poder amosar
a miña crista fermosa.
 

III. A miña alimentación

 
Leliña, no bebedoiro,
botábame auga limpa
e sempre no manxadoiro,
había grans e fariña.
 
Mais eu, por ter patas rexas,
elixía escaravellar,
darlle coas patas á terra
e o alimento atopar.
 
Todo me sentaba ben,
area, trigo, cebada,
arroz, maínzo e tamén
verduras e bicharada.
 
O peteiro petiscaba,
(ben se sabe) eu sen dentes...
a comida enviaba
ao boche inmediatamente.
 
Dalí pasaba á moega
onde todo se moía
coa axuda dunhas pedras
que eu despistada engulía.
 
O remate da viaxe
(das sobras do alimento)
era saír, cedo ou tarde,
pola cloaca fedento.
 
 

IV. Unha peste no galiñeiro

 
Tan só era unha pola
cando no noso poleiro
uns piollos volveron tolas
ás aves o mes enteiro.
 
Atacaban ás galiñas
e picábanlles a pel,
non quedaban durmidiñas
nin comían nada ben.
 
A modiño ían perdendo
peso e plumas a moreas,
pouco a pouco esmorecendo
case sen sangue nas veas.
 
O problema rematou
grazas a alguén con bata,
pois a peste exterminou
cunha fórmula sensata.
 

V. Era unha galiña nova

 
Con cinco meses de idade
chamaba a atención
dos galos da veciñanza,
dos polos e do capón.
 
Non me gustaba ningún,
ben por gordos, ben por vellos...
cando se achegaban a min
fuxía eu coma un coello.
 
Así seguiría todo
ata que un día de abril
un fermoso galo novo
cantou un quiquiriquí.
 
Entrou polo galiñeiro
deixando ver o esporón,
semellaba un cabaleiro
e rouboume o corazón.
 
Duraría pouco tempo
aquela fascinación,
fundiría o sentimento
unha lea sen ton nin son.
 

VI. O misterio dos ovos desaparecidos

 
Foi creo, por eses días,
que pasou algo sospeitoso:
uns ovos se esvaecían
dun xeito moi misterioso.
 
Cando as galiñas comían,
e deixaban sós os niños,
tornaban, e entolecían,
pois faltaban os oviños.
 
Primeiro investigamos,
vixiamos horas e horas
pero os ovos perdiamos
cando quedaban a soas.
 
Semellaba un meigallo
e por se aquilo era tal
puxemos uns cantos allos
pero saíunos fatal.
 
Decidín meterme a espía,
deseguida descubrín,
que algunha pegada había
dunha especie rara, si.
 
Levei comigo o sinal,
ensineillo a unha amiguiña,
seica era dun animal
ó que chamaban doniña.
 
Entraba no galiñeiro
empregando uns buratos
que fixeran en xaneiro
uns pequerrechiños ratos.
 
“Patas á obra” nos puxemos
ocos e gretas a tapar
e o que cubrir non puidemos
fixémolo cementar.
 
Do mamífero aquel
nunca soubemos máis nada...
tería pelos na pel
ou a orella revirada?.
 

VII. Tiven unhas cantas roladas

 
Sete meses eu xa tiña
na miña primeira posta,
era unha posta cativa...
¡máis parecía unha mostra!
 
Do meu oviduto saíron
(desque os fecundara o galo)
tres diminutos oviños
iso si...moi ben formados!
 
Contra da miña vontade,
dei os ovos en “adopción”
para o forno de Leliña
que os preparou nun roscón.
 
Tirei unha boa tempada
sen outra preocupación
que a de estar ben dedicada
a iso da reprodución.
 
Pasaba o día aburrida
chocando... ata o amencer
só tiña unha saída
para comer e beber.
 
Alí sentada no niño
non paraba de pensar,
gastaba os meus mioliños
nun enigma singular...
 
Púxenme a reflexionar
e cismar no paradoxo:
primeiro foron crear
a galiña ou o ovo?
 
Quen primeiro chegaría
ao mundo dos animais?
Sería unha galiña
ou un oviño quizais?
 
Nisto matinando estaba
cando escoitei como dicían
que como era de raza
serviría para cría.
 
Tiven un esvaemento,
vaia vida me agardaba!
e decidín ao momento
que do curral eu liscaba.
 
Fuxín inmediatamente,
sen maleta e espida
para ser independente
o resto da miña vida.
 

VIII. A fuxida

 
Foi tanta a miña présa
que non fixen equipaxe
e atopeime na Devesa
con fame e con friaxe.
 
Que preto aínda estaba!
Moito debía apurar...
Se no curral non me ollaban
sairíanme buscar.
 
E como a xente imaxina
podíanme hipnotizar.
Só dicindo:pita, pita!
regresaría sen chiar.
 
É imposible que eu voe
con ás non desenvolvidas,
por iso tan longo “trote”
deixoume as patas feridas.
 
Parei para repousar
por riba do monte Seixo,
despois das patas sandar,
comer era o meu desexo.
 
Por máis que ao redor miraba
non vía ren comestible,
nin vagalumes, nin larvas,
nin unha folla accesible.
 
De pronto, por un carreiro,
viña alguén con moita calma;
non era ra, nin carneiro
pois tiña só dúas patas...
 
Presentouse como “pita”,
como unha pita de monte,
convidoume a unha froita
que recollera ela onte:
 
-      Chámase acivro- sostivo.
E a subsistir me ensinou.
Se son un animal vivo
é porque ela me guiou.
 
Alá no monte, de noite,
había moitos barullos
moi distintos aos de cote,
ían dos “cri-cri” ós “ uuu-o”.
 
Os primeiros días co medo
sufría ata de insomnio,
con tres pálpebras que teño
¡que raro non pechar ollo!.
 
Acostumeime moi pronto
a tanto bicho salvaxe,
ao noitébrego balbordo,
ao manxar e á beberaxe.
 

IX. A raposa

 
Un día de primavera
nun regato descansou
unha raposa calquera
que moi pronto me ventou.
 
Uliscou os arredores,
analizaba as pegadas,
buscábame entre as flores
mais non atopaba nada.
 
Eu ollábaa agochada
encollida nun abeiro,
estaba tan aterrada
que tapaba ata o peteiro.
 
Estimei que debería
proxectar un simple plan,
a raposa marcharía
eu sería un bicho san.
 
Así que pedín axuda
á pita e máis á toupeira
fixemos unha furada,
tapeina con matogueira.
 
A continuación quedaba
o labor máis delicado
enganar á condenada
e conducila ao burato.
 
Púxenme enriba dun toxo
berreille ca-co-cocá
tan pronto me puxo un ollo
lanzóuseme a máis non dar.
 
Non viu nin a matogueira
por ser tan precipitada
e rematou toda enteira
na furada estomballada.
 
Libreime de ser comida
cun estraño cacarexo.
 E as amigas reunidas
celebramos un festexo.
 

X. O mar

 
A algo máis de mil metros,
dende Outeiro do Coto,
o mar semellaba preto
e tentábacheme moito.
 
Percorría todo o monte,
rochas, fontes e penedas
e durmía pola noite
despois de ollar as estrelas.
 
Ningún recuncho existía
que non coñecese eu,
en seis días parecía
que aquel monte fose meu.
 
Mais tiña alma aventureira
e decidín de socato
que baixaría ata esa ría
que se vía dende o alto.
 
Non lembro cantas semanas
pasei naquela viaxe,
só sei que auga salgada
molloume un luns a plumaxe.
 
Mentres me secaba ao sol
acercouse unha gaivota
e moi saída de ton
botoume da súa rocha.
 
Foron da mesma maneira
o resto dos meus encontros:
case me trinca unha ameixa
e me belisca un centolo.
 
Con ese recibimento
decidín que era mellor
levar o meu esqueleto
cara ás terras do interior.
 
E como me era o mesmo,
pouco che me preocupou
ir por un ou outro sendeiro,
metinme por onde cadrou.

XI. De volta

 
Subindo por un atallo
atopeime cun pastor,
coidei que polo traballo
viña cheo de suor.
 
Mais estaba ben errada,
pois o que lle acontecía
e que perdera unha cabra
cando á corte volvía.
 
Se non a achaba axiña
podía serlle fatal
por iso o pobre corría...
comeríanlle ao animal?
 
(Dende o día da feira
escoitábase ouvear
un lobo pola xesteira
con ganas de comichar).
 
Eu, a verdade sexa dita,
moito non ía axudar
sabía que aos lobos, as pitas,
“ non lles caían” moi mal.
 
Ora tras dunha carqueixa,
ora tras dun bugalliño...
mirando con insistencia
eu avanzaba paseniño.
 
Movendo con graza o cu,
andando de vagariño,
tropecei cuns negros ollos...
¡caín redonda ao camiño!
 
Por sorte aqueles ollos
non vos era outra cousa
que a cabuxa pequeniña
perdida tras dunha lousa.
 
O pastor agradecido
por terlle atopado a cabra
levoume comer nabiza
á horta onda a súa casa.
 
 Non sei como, mais pasou
metinme nun bo fregado
nunha batalla campal
pola posesión dun prado.
 
Tiven que tomar partido,
e loitei con tal bravura
que me fixeron un busto
cos pos dunha varredura.
 
Con tanto percorrer mundo
o tempo pronto pasou
semellaba un só segundo
mais foron varios millóns.
 
Calculaba mentalmente
a carón de un mosteiro
souben repentinamente
que era o de Acibeiro.
 
Chegara á miña bisbarra!
E quixen volver axiña
ó lugar de onde emigrara...
Entroume tanta morriña!.
 

XII. A madurez

 
Andei polo Cachafeiro,
Ventoxo e mailo Sisto
e aparecín en Outeiro
hai varias quincenas disto.
 
Mirábanme con receo
as aves do galiñeiro,
pois non me recoñeceron
nin ao meu porte senlleiro.
 
Nisto apareceu Leliña
e díxome con abraio:
- Es ti, Loradía miña?
Onde te meteras, raio?
 
As galiñas máis antigas
comentaban no poleiro:
-      Nós criamos, miña amiga
que acabaras nun pucheiro.
 
Falei das miñas andanzas
durante días e días
só escoitaba loanzas
a todo o que lles dicía.
 
Conteilles o da doniña
e tamén o da raposa,
o da cabra pequeniña
que se perdeu onda a lousa...
 
Polas tardes onda os niños
ninguén marchaba durmir
se eu non narraba baixiño
as historias que vivín.
 
Reunidas en consello
as galiñas do curral
unha mañá por consenso
decidíronme agasallar:
 
Nomeáronme condesa,
condesa da “churra pita”
e así cheguei á nobreza
case ó fin da miña vida.
 
“Vida tan interesante
debería ser escrita”
-penseino e dixen: ¡adiante!-
Fun correndo buscar tinta.
 
Bolígrafo non cumpría
porque tiña boa pluma,
que tal se a escribía
no muro que dá á rúa?
 

VAIA TROMPAZO!

Por un verde lugar

 afastado do mar

andaba un elefante

con aire moi arrogante.

-        Que ben que me senta

esta trompa tan discreta!

Tan tenso camiñaba

que nin unha ollada

ao chan lle botaba.

PAM, PIM, PATAPLOF!

PLOF! PLOF! PLOF!

Que lle sucedeu?

Esvarou e caeu,

fracturou a trompa,

feriu unha orella

e a lama manchoulle

todas as guedellas.

AI! AI!

AI! AI! AI!

Coa trompa enxesada

e coa orella vendada

pasou todo un mes

sen pasear ren.

Dese día en diante

o altivo elefante

non volveu camiñar

sen mirar ao chan.

SAE DA COCIÑA!

 Non me gusta

nada, nadiña,

que andes ao rebusque

na miña cociña.

Todo o que teño

eu vou precisalo,

e se ti o queres

mellor vas mercalo.

GALIZA

GALIZA 

Un recunchiño verdoso,

 un cadradiño de terra, 

 noroeste da pel de touro 

deitadiño á raxeira. 

 É un espazo cuberto 

de arredondas cuíñas, 

ladeiras con carrascos

 e tinguidas de chorimas. 

 É terra onde o océano, 

que degoxa o doce,

 remóntase polos ríos 

e fai rías de renome. 

 O mar métese cara a dentro 

dende a desembocadura, 

semella morder na costa 

 e facerlle rachaduras. 

 As nubes tapan o sol 

por se non quere esvaecerse

 e quece de máis o solo

 arrebatándolle o verde. 

O terruño do que falo 

non súa polo verán, 

mais non queda sen os cantos

 dos grilos polo serán. 

 A choiva está toliña 

pola cor deste recullo, 

pasa nel longas tempadas, 

dende agosto ata xullo. 

 Cos ríos como emisarios

 mándalle bicos ao mar, 

con forma de croios 

e areas que este vai coleccionar. 

 É amadora das augas, 

tena por todos lados: 

en ríos, lagoas e fontes 

e cantadora nos regatos. 

 É un lugar de landras 

que abanean nos carballos. 

Revóano as andoriñas 

cando regresan por marzo. 

 Ten os límites mollados 

polo norte, sur e oeste 

mais aos máis altos montes 

fíxoos pregarse no leste.

O CALENDARIO

 Cuns poucos números

e sete días,

os calendarios indican

que data sería.

Dinos cando será 

día de descanso

e se San Xoán 

cae ou non en sábado.

Podemos adiviñar

que estación virá,

en que estación estamos

e cando acabará.

QUEN NON TEN CABEZA, DEBE TER PATAS

 Había unha vez un rato

que tiña a súa vivenda

nun moi coqueto burato

bastante lonxe das tendas.

 

Todas as mañás saía

coa bolsa e co carriño

facer as compras do día

e volvía cargadiño.

 

Para non esquecer o recado

repetía paseniño

a súa inmensa listaxe:

xurelo, sardiña e tarta,

pan e xamón en friame,

media pataca parda

e un queixo aromatizado.

 

Ía recitando a lista

como se fose unha historia.

A ver se non se despista,

pois non a sabe de memoria!

 

Pero encontrou na rúa

a súa amiga a chinchilla                                            

que levaba con  carrúa

unha baleira carretilla.

 

Canto tempo sen se ver!

Canto tiñan que contar!

Falaron sen se deter:

do fillo pequeno da irmá,

da colleita de abelá,

do tempo que fará mañá,

da ferida da curmá

e de bla, bla, bla, bla, blá.

 

O rato estaba contento,

mais decátase de pronto

que non mercara o sustento.

Pero o máis grave, se cabe,

é que esquecera a listaxe.

-        Que sería o que quería?

-        Que precisaba comprar?

Como se desacordaría

do que tiña que mercar?

 

Algo (pouco) foi lembrando

cando se achegaba ás tendas

e lle ían preguntando

as que facían as vendas:

 

-        Señor rato, que quería?

-        Creo que un xurelo fresquiño

e unha pouca sardiña.

 

 

-        Señor rato, que quería?

-        O mellor xamón curado

que hai na carnicería.

 

-        Señor rato, que quería?

-        Esa caixa de galletas

e pasteliños do día.

 

-        Señor rato, que quería?

-        Un cachiño desa oliva

que teñen na froitería.

-        Señor rato, que quería?

-        Un molete de pan quente

feito na panadería.

 

-        Señor rato, que quería?

-        Unha tarta de vainilla

con nata e moi, moi fría?

 

Pensa o rato satisfeito:

“Con tento e amodo

creo que xa merquei todo”.

 

E regresou para a casa

co seu carriño ateigado

e a bolsa chea ata a asa

con paso moi apurado.

 

Mete as compras na artesa

e rematado o traballo

vai coller a recompensa

o merecido agasallo...

 

-        O meu queixo! Que moinante!

Con tanto leria que leria

esquecín o importante!

-        Como resolver o problema

Se non regreso á tenda?

Así que tivo que volver

Mercar o queixo e dicindo:

-        Non me volverá a ocorrer,

serei algo máis precavido!

 

Dende entón sae ás mañás

facer as compras calmado,

cun papeliño nas mans

no que ten todo anotado.

Pode con calquera falar

e parar no escaparate,

seguro xa pode estar

de non esquecer nada importante.